Τι μου μαθαίνει ο γιος μου για την αυθεντικότητα

Ο γιος μου βρίσκεται στην προ-εφηβεία, μια ηλικία που συνήθως αρχίζει η έντονη ανάγκη για αποδοχή και ένταξη. Περίμενα ότι θα τον δω να προσαρμόζεται περισσότερο, να ζυγίζει τι λέει, πώς ντύνεται, πώς στέκεται απέναντι στους άλλους. Κι όμως, μέχρι στιγμής, παραμένει σταθερά ο εαυτός του.
Από μικρός δεν φοβόταν να είναι διαφορετικός. Δεν έδειχνε να τον απασχολεί ιδιαίτερα η γνώμη των άλλων. Δεν φιλτράριζε τις επιλογές του με βάση το “πώς θα φανεί”. Έκανε αυτό που είχε αξία για εκείνον, ακόμα κι αν αυτό τον έφερνε εκτός πλαισίου.
Ως άνθρωπος, πολλές φορές τον έχω θαυμάσει γι’ αυτό. Υπάρχει μια ελευθερία στον τρόπο που κινείται, μια αμεσότητα που εμείς οι ενήλικες έχουμε χάσει. Την ίδια στιγμή, όμως, υπάρχει και ο φόβος. Γιατί ως ενήλικας γνωρίζω το κόστος του να είσαι διαφορετικός. Γνωρίζω ότι η κοινωνία δεν επιβραβεύει πάντα την αυθεντικότητα. Ξέρω ότι η απόρριψη, οι ταμπέλες και οι παρεξηγήσεις είναι πιθανές.

Και κάπου εκεί ξεκινά η εσωτερική μου σύγκρουση. Πιάνω τον εαυτό μου να θέλει να τον προστατεύσει, να του μιλήσει για συμβιβασμούς, να του εξηγήσει ότι μερικές φορές χρειάζεται να προσαρμοζόμαστε για να πορευτούμε πιο ομαλά. Αναρωτιέμαι αν οφείλω να τον “προσγειώσω” ή αν αυτό που κάνω είναι απλώς να μεταφέρω τους δικούς μου φόβους.
Εννοείται ότι έχω αφιερώσει συνεδρίες για να το αναλύσω… Και…

Η αλήθεια είναι ότι η γονεϊκότητα λειτουργεί σαν καθρέφτης. Όσο τον παρατηρώ, τόσο συνειδητοποιώ ότι πολλές από τις ανησυχίες μου δεν αφορούν μόνο εκείνον. Αφορούν εμένα. Αφορούν τις δικές μου εμπειρίες, τις στιγμές που επέλεξα να μικρύνω για να χωρέσω, τις φορές που προτίμησα την αποδοχή από την αυθεντικότητα. Και που ακόμα το κάνω..
Τα παιδιά, από την άλλη, δεν κουβαλούν ακόμα όλα αυτά τα φίλτρα. Δεν έχουν εσωτερικεύσει πλήρως τα «πρέπει». Δεν φοβούνται με τον ίδιο τρόπο την έκθεση. Αν πέσουν, συνήθως σηκώνονται χωρίς να αμφισβητούν την αξία τους. Δεν μετατρέπουν κάθε εμπειρία σε απόδειξη ότι “δεν είναι αρκετοί”. Αυτή η “απειρία” που εμείς συχνά θέλουμε να διορθώσουμε, είναι στην πραγματικότητα μια μορφή δύναμης.
Σταδιακά μαθαίνω ότι ο ρόλος μου δεν είναι να εξαλείψω το διαφορετικό, αλλά να το πλαισιώσω. Να παρακολουθώ χωρίς να επεμβαίνω διαρκώς. Να ακούω πριν σπεύσω να δώσω συμβουλή. Να καθοδηγώ όταν υπάρχει πραγματική ανάγκη. Και κυρίως, να εμπιστεύομαι.

Η εμπιστοσύνη είναι ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι. Να αποδεχτώ ότι θα κάνει λάθη. Ότι θα βιώσει απογοητεύσεις. Ότι θα “φάει τα μούτρα του”. Αλλά και ότι αυτές οι εμπειρίες είναι απαραίτητες για να χτίσει τη δική του εσωτερική πυξίδα.
Μέσα από εκείνον, ξανασκέφτομαι και τη δική μου σχέση με την αυθεντικότητα. Η αυθεντικότητα δεν σημαίνει απουσία συμβιβασμού. Σημαίνει να γνωρίζεις ποιος είναι ο πυρήνας σου και να μην τον ακυρώνεις για να γίνεις πιο αποδεκτός. Σημαίνει να μπορείς να προσαρμόζεσαι χωρίς να προδίδεις τον εαυτό σου.

Και αυτό νομίζω είναι το κοινό μας μάθημα. Εκείνος να μάθει να πορεύεται στον κόσμο χωρίς να χάσει τον εαυτό του. Κι εγώ να μάθω να μην τον περιορίζω από φόβο. Να μην προεξοφλώ το κόστος πριν καν δοκιμάσει.

Αν κάτι με διδάσκει αυτή η φάση της ζωής μας, είναι ότι το διαφορετικό δεν χρειάζεται απαραίτητα διόρθωση. Χρειάζεται χώρο. Χρειάζεται παρουσία. Χρειάζεται εμπιστοσύνη.

Κλείνω με μια συμβουλή… προς όλους μας.. Να παρατηρούμε τα παιδιά μας και ίσως να θυμηθούμε και εμείς ποιοι ήμασταν πριν αρχίσουμε να φοβόμαστε τόσο πολύ.

Με αγάπη,
S.