Όταν ανθίζουν οι αμυγδαλιές

Μολονότι το άνθισμα της αμυγδαλιάς λένε ότι σημαίνει την αναγέννηση μετά τον χειμώνα, στα μάτια μου – εκτός από πανέμορφο θέαμα – φαντάζει και λίγο μελαγχολικό.
Δεν ξέρω γιατί.
Αυτά τα εύθραυστα άνθη μου προκαλούν μια ανεξήγητη νοσταλγία.
Με μια δεύτερη σκέψη, ίσως τελικά να μην είναι τυχαίο που η αμυγδαλιά κουβαλά τόσους συμβολισμούς. Στην ελληνική παράδοση συνδέεται με την πίστη, την αναμονή και την ελπίδα μέσα στη δυσκολία.
Ανθίζει όταν όλα γύρω είναι ακόμη γυμνά.
Όταν ο χειμώνας δεν έχει τελειώσει πραγματικά.
Σαν μια πρόωρη υπόσχεση ότι η άνοιξη θα έρθει.
Τα άνθη της είναι τόσο εύθραυστα. Μπορεί να τα πάρει ο αέρας, μια ξαφνική παγωνιά ή μια δυνατή βροχή. Και η ομορφιά τους κρατά λίγο. Σε λίγες εβδομάδες πέφτουν όλα.
Και τι ίσως υποσυνειδητα μου θυμίζει αυτό? Ίσως τον εαυτό μου όταν ανακτώ την αυτοπεποίθηση μου και ξέρω πως είναι προσωρινό και η «ομορφιά» μου θα κρατήσει όσο το επιτρέψουν οι συνθήκες. Μια μικρή ένταση και πάει, όλα καταρρέουν..
Ίσως γι’ αυτό, όσο όμορφες κι αν είναι, συχνά τις κοιτάζω και νιώθω μια παράξενη μελαγχολία. Είναι τόσο ντελικάτες, τόσο απροστάτευτες μέσα στο κρύο που δεν έχει ακόμη φύγει.
Κι όμως ανθίζουν περήφανα.
Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει σταθεί έστω για λίγο να θαυμάσει μια ανθισμένη αμυγδαλιά. Δεσπόζει γεμάτη άνθη όταν γύρω της τα περισσότερα δέντρα παραμένουν γυμνά.
Ίσως όμως αυτή ακριβώς η ευαλωτότητα είναι που γεννά μέσα μου αυτή τη γλυκόπικρη αίσθηση.
Τη γλυκόπικρη αίσθηση που έχουν κάποια όμορφα πράγματα στη ζωή.
Σαν μια ήσυχη υπενθύμιση ότι η άνοιξη έρχεται πάντα…
αλλά τίποτα δεν ανθίζει για πάντα.
Δεν ξέρω γιατί το σκέφτηκα σήμερα.
Ίσως γιατί κάπως έτσι, ευάλωτη, ένιωσα κι εγώ.