Πόσο διαφορετικά μπορούμε να δούμε την ίδια ζωή, όταν αλλάζει ο τρόπος που την κοιτάζουμε;

Υπάρχουν μέρες που γυρίζω από τη δουλειά και σκέφτομαι ότι δεν θέλω να συνεχίσω έτσι για τα επόμενα είκοσι χρόνια.

Και υπάρχουν άλλες που αισθάνομαι πραγματικά περήφανη για όσα έχω καταφέρει. Για την εμπειρία μου, για όσα έχω δημιουργήσει, για το γεγονός ότι εξακολουθώ να μαθαίνω, να εξελίσσομαι και να βρίσκω ενδιαφέρον σε αυτό που κάνω.

Το παράδοξο; Μπορεί αυτές οι δύο μέρες να απέχουν ελάχιστα μεταξύ τους.

Η δουλειά είναι η ίδια. Οι υποχρεώσεις είναι περίπου ίδιες. Εγώ είμαι ο ίδιος άνθρωπος.

Κι όμως, τη μία μέρα βλέπω όλα όσα με περιορίζουν και την άλλη όλα όσα μου δίνουν τη δυνατότητα να προχωρήσω.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στην προσωπική μας ζωή. Μπορεί να έχουμε δημιουργήσει μια όμορφη καθημερινότητα, με ανθρώπους που αγαπάμε, εμπειρίες και πράγματα για τα οποία κάποτε προσπαθήσαμε πολύ. Κι όμως, κάποιες στιγμές να αισθανόμαστε ότι κάτι μας λείπει. Ότι θέλουμε περισσότερο χώρο, περισσότερο χρόνο ή απλώς κάτι διαφορετικό.

Τελευταία αναρωτιέμαι όλο και περισσότερο πόσο επηρεάζει την πραγματικότητά μας ο τρόπος που την κοιτάζουμε.

Όχι γιατί πιστεύω ότι όλα είναι θέμα θετικής σκέψης. Αλλά γιατί έχω αρχίσει να συνειδητοποιώ ότι πολλές φορές αυτό που μας περιορίζει δεν είναι μόνο οι συνθήκες, αλλά και ο τρόπος που τις ερμηνεύουμε.

Όταν αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα

Διάβασα μια φράση που μου έμεινε: Perspective is the difference between a prison and a window.

Μου άρεσε γιατί περιγράφει κάτι που έχω αρχίσει να παρατηρώ όλο και περισσότερο: το ίδιο γεγονός μπορεί να αποκτήσει εντελώς διαφορετικό νόημα, ανάλογα με τον τρόπο που το ερμηνεύουμε.

Σκέφτομαι, για παράδειγμα, τα είκοσι χρόνια της επαγγελματικής μου διαδρομής.

Μπορώ να τα δω ως είκοσι χρόνια που έχω επενδύσει σε έναν συγκεκριμένο χώρο, σε μια συγκεκριμένη πορεία, από την οποία πλέον δεν είναι τόσο εύκολο να αποκλίνω.

Ή μπορώ να τα δω ως είκοσι χρόνια εμπειρίας, γνώσεων, συνεργασιών και δεξιοτήτων που μου δίνουν σήμερα περισσότερες επιλογές απ’ όσες είχα όταν ξεκινούσα.

Και οι δύο σκέψεις έχουν μια δόση αλήθειας.

Η διαφορά είναι ότι η πρώτη με κάνει να αισθάνομαι εγκλωβισμένη, ενώ η δεύτερη μου δημιουργεί περιέργεια για το τι άλλο θα μπορούσα να κάνω.

Το ίδιο συμβαίνει και με την ηλικία.

Μπορώ να σκέφτομαι ότι στα 45 μου θα έπρεπε να έχω κατασταλάξει. Να ξέρω τι θέλω, πού πηγαίνω και πώς θέλω να είναι τα επόμενα χρόνια της ζωής μου.

Ή να αναρωτηθώ γιατί θεωρούμε τόσο αυτονόητο ότι στα 25 μπορούμε να δοκιμάζουμε τα πάντα, αλλά στα 45 οφείλουμε να έχουμε καταλήξει.

Γιατί η εμπειρία να σημαίνει απαραίτητα περιορισμό και όχι ελευθερία;

Και γιατί όσα έχω επιλέξει μέχρι σήμερα να καθορίζουν υποχρεωτικά και όλα όσα θα επιλέξω από εδώ και πέρα;

Οι ιστορίες που λέμε στον εαυτό μας

Νομίζω ότι μεγαλώνοντας αρχίζουμε, χωρίς απαραίτητα να το συνειδητοποιούμε, να αντιμετωπίζουμε ορισμένες σκέψεις μας ως δεδομένες αλήθειες.

«Έτσι είναι τα πράγματα.»

«Δεν γίνεται διαφορετικά.»

«Δεν έχω χρόνο για κάτι τέτοιο.»

«Είναι αργά για να ξεκινήσω τώρα.»

«Έχω ήδη επιλέξει την πορεία μου.»

Και κάπως έτσι, αυτό που ξεκίνησε ως μια σκέψη γίνεται πεποίθηση. Και η πεποίθηση, με τη σειρά της, αρχίζει να καθορίζει τις επιλογές μας.

Δεν αναρωτιόμαστε πια αν κάτι είναι εφικτό. Έχουμε ήδη αποφασίσει ότι δεν είναι.

Αλλά πόσες φορές προσθέτουμε και δικούς μας περιορισμούς πάνω στους πραγματικούς;

Πόσες φορές το «δεν μπορώ αυτή τη στιγμή» γίνεται «δεν μπορώ ποτέ»;

Ή το «δεν ξέρω ακόμη πώς» μετατρέπεται σε «δεν γίνεται»;

Και πόσες φορές αποκλείουμε μια πιθανότητα πριν καν επιτρέψουμε στον εαυτό μας να τη σκεφτεί;

Αυτό είναι που με προβληματίζει περισσότερο.

Όχι ότι δεν μπορούμε να κάνουμε όσα θέλουμε. Αλλά ότι κάποιες φορές σταματάμε ακόμη και να αναρωτιόμαστε τι θέλουμε, επειδή έχουμε ήδη πειστεί ότι οι επιλογές μας είναι περιορισμένες.

Δεν χρειάζεται κάθε σκέψη να οδηγεί σε μια μεγάλη αλλαγή

Έχω παρατηρήσει και κάτι άλλο στον εαυτό μου.

Κάθε φορά που αισθάνομαι ότι κάτι δεν μου ταιριάζει πια, το μυαλό μου πηγαίνει σχεδόν αυτόματα στη μεγάλη αλλαγή.

Να αλλάξω δουλειά. Να κάνω κάτι εντελώς διαφορετικό. Να οργανώσω αλλιώς τη ζωή μου.

Σαν να υπάρχουν μόνο δύο επιλογές: είτε συνεχίζω όπως είμαι είτε τα αλλάζω όλα.

Κι όμως, ανάμεσα σε αυτά τα δύο υπάρχουν τόσες άλλες δυνατότητες.

Μπορώ να δημιουργήσω χώρο για κάτι καινούριο, χωρίς να εγκαταλείψω απαραίτητα όσα έχω χτίσει. Να δοκιμάσω ένα ενδιαφέρον που είχα αφήσει πίσω. Να αποκτήσω μια νέα δεξιότητα. Να ξεκινήσω κάτι χωρίς να γνωρίζω εκ των προτέρων πού θα οδηγήσει.

Να κάνω, επιτέλους, κάτι απλώς επειδή μου αρέσει. Χωρίς να χρειάζεται να είμαι καλή σε αυτό, να αποδείξω κάτι ή να το μετατρέψω σε έναν ακόμη στόχο προς επίτευξη.

Κάπως έτσι γεννήθηκε και το LifeBloom.

Από την ανάγκη να δημιουργήσω έναν δικό μου χώρο. Να γράφω, να μοιράζομαι σκέψεις, να εξερευνώ ιδέες και να συνδέω όσα μαθαίνω μέσα από τη δουλειά με όσα ανακαλύπτω στην υπόλοιπη ζωή μου.

Δεν ήξερα ακριβώς τι θα γίνει. Ούτε ξέρω ακόμη.

Αλλά συνειδητοποιώ ότι δεν χρειάζεται κάθε καινούρια αρχή να συνοδεύεται από ένα ολοκληρωμένο σχέδιο και έναν ξεκάθαρο προορισμό.

Μερικές φορές αρκεί να δοκιμάσεις κάτι που σου δημιουργεί ενδιαφέρον και να δεις πού θα σε πάει.

Δεν είναι όλα θέμα θετικής σκέψης

Εδώ, όμως, θέλω να κάνω μια σημαντική διάκριση.

Δεν πιστεύω ότι αρκεί να αλλάξουμε οπτική για να λυθούν όλα μας τα προβλήματα.

Μια δύσκολη κατάσταση παραμένει δύσκολη, όσο θετικά κι αν προσπαθήσουμε να τη δούμε. Ένα περιβάλλον που μας εξαντλεί δεν γίνεται ξαφνικά ευχάριστο επειδή αποφασίσαμε να εστιάσουμε στα καλά του.

Και σίγουρα δεν χρειάζεται να αναζητούμε κάποιο θετικό νόημα σε κάθε δυσκολία που βιώνουμε.

Κάποιες καταστάσεις χρειάζονται πραγματικές αλλαγές.

Απλώς σκέφτομαι ότι η διαφορετική οπτική μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε καλύτερα ποιες είναι αυτές.

Να ξεχωρίσουμε τι είναι πραγματικά έξω από τον έλεγχό μας, τι μπορούμε να επηρεάσουμε και τι έχουμε συνηθίσει να αποδεχόμαστε χωρίς να το αμφισβητούμε.

Μπορεί, για παράδειγμα, να μη χρειάζεται να αγαπήσουμε περισσότερο μια κατάσταση που δεν μας ικανοποιεί.

Μπορεί να χρειάζεται να πάψουμε να πιστεύουμε ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Και αυτή, για μένα, είναι μια πολύ ουσιαστική διαφορά.

Ίσως χρειάζεται απλώς να κοιτάξουμε ξανά

Όσο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω ότι η οπτική μας δεν αλλάζει απαραίτητα αυτό που συμβαίνει γύρω μας.

Αλλά μπορεί να αλλάξει τη σχέση μας με αυτό.

Και αυτή η αλλαγή, με τη σειρά της, μπορεί να επηρεάσει τις αποφάσεις που παίρνουμε, τις δυνατότητες που αναγνωρίζουμε και τελικά τον τρόπο που ζούμε.

Δεν είναι κάτι που καταφέρνω πάντα.

Εξακολουθώ να έχω μέρες που αισθάνομαι εγκλωβισμένη στην καθημερινότητα, που βλέπω περισσότερο όσα με κουράζουν παρά όσα με γεμίζουν. Μέρες που σκέφτομαι ότι θα ήθελα τα πράγματα να είναι διαφορετικά, χωρίς να ξέρω ακριβώς πώς.

Αλλά υπάρχουν και εκείνες οι στιγμές που συνειδητοποιώ πόσα πράγματα έχω ακόμη τη δυνατότητα να κάνω.

Πόσα ενδιαφέροντα μπορώ να εξερευνήσω, πόσα μπορώ να μάθω, πόσες πλευρές του εαυτού μου δεν έχω γνωρίσει ακόμη.

Και τότε η ίδια ζωή μοιάζει λιγότερο με μια διαδρομή που έχει ήδη χαραχτεί και περισσότερο με μια ιστορία που εξακολουθώ να γράφω.

Τελικά, ίσως αυτό είναι που θέλω να θυμάμαι περισσότερο αυτή την περίοδο.

Δεν είναι ότι θέλω απαραίτητα μια άλλη ζωή. Είναι ότι δεν θέλω να αισθάνομαι πως η ζωή που έχω σήμερα είναι και η μοναδική εκδοχή της που μπορώ να ζήσω.

Και κάποιες φορές, για να αρχίσω να βλέπω τις υπόλοιπες δυνατότητες, δεν χρειάζεται να αλλάξουν όλα γύρω μου.

Χρειάζεται απλώς να κοιτάξω ξανά.

Από ένα άλλο παράθυρο.

Stefania